Afgelopen weekend hebben we dit uitgebreid getest en Abel heeft het zeker goedgekeurd!
Hier al 2 kleine filmpjes van toen abel net 4 maandjes was.
Abel zat rustig in de zetel naar KZoom te kijken. Tot hij dacht: “ik ga een dutje doen” en zich een goede slaaphouding zocht … dit was het resultaat (voor alle duidelijkheid om alle overbezorgde reacties te vermijden, we stonden er als deskundigen van de eerste hulp op toe te zien dat hij niet uit de zetel rolde hoor! En hadden al een hele resem kussens op de vloer klaargelegd!)
En ons klein lief Abeltje is ook zot van de poesjes. Siba loopt meestal weg als Abel zijn handje ernaar uitsteekt (ik geef die jongen geen ongelijk). Maar Bertje trekt er zich meestal niets van aan. En dit zijn enkele van de vele leuke momenten tussen Abel en Bertje.
Nu eet hij al heel flink zijn groentepapje op, echt lekker smullen! Af en toe stopt hij ook wat naar ons poezige Bertje toe die maar al te graag zijn handjes en zijn bordje aflikt.
Ook heeft hij geleerd om toch zo goed als, recht te zitten. Doet niets liever, wil hem constant optrekken. Als de beentjes in de lucht gaan en zijn hoofdje zo ver mogelijk omhoog dan is het zover: onze Abel wil rechtzitten! Dan zetten we hem gesteund met kussens in de zetel of in zijn eetstoeltje!
Maar als ik moe ben hang ik nog het liefste van alles heel dicht bij mijn mama (of papa). Zo lekker warm en zacht.
En zie eens wat een grote jongen ik ben, ik eet niet alleen fruitpapjes maar een volledige koek kan er ook al in! Mmmmm lekker.
Uiteraard mag zo een evenement niet voorbijgaan zonder dat de trotse papa daar een fotootje of 2 van maakt, dus bij deze:
]]>Onze lieve zoon:
Vandaag hebben wij het plezier om jullie voor te stellen aan Bertje, de nieuwste aanwinst van ons gezinnetje.
Bertje is een jong, nieuwsgierig katertje van 9 weken die niets liever doet dan alles te beklimmen wat hij tegenkomt.
We hebben Bertje in huis gehaald omdat we Siba wat gezelschap wilden geven als wij van huis zijn. Ze komen alvast heel goed overeen (lees: totaal niet) en op wat plagerige mepjes en grommetjes na zijn het de beste maatjes 
Het idee om kinderen op te dragen vinden we terug in de bijbel in Luc.2:22-24. Hier wordt Jezus, als baby, naar de tempel gebracht om Hem voor te stellen aan de Heer. Het principe vinden we terug in het O.T. waar de eerstgeborenen de Heer heilig heten (Ex.13:2,12).
Ook zien we dat Jezus kinderen naar zich toe laat komen en ze zegent. Vanuit dit principe is in sommige evangelische gemeenten het verlangen ontstaan om kinderen op te dragen.
Wij kiezen er voor om Abel voor te stellen aan God en om hem op te voeden zoals de Heer het wilt.
Iedereen die dit samen met ons wenst te vieren is van harte welkom op 6 december om 10u in de evangelische gemeente De Burg, Burgstraat 13 te Gent.
]]>Slapen als Jezus, met de armen zo wijd als hij maar kan.
Slapen als superman, met ene arm naar boven langs zijn hoofdje en andere arm langs zijn lichaam.
Slapen als spiderman, met handjes als klauwtjes recht omhoog.
Slapen als hitler *ahum*, met rechterarm zwevend omhoog.
Slapen als maggie, zo luid tutterend dat zelfs Siba raar opkijkt. ]]>
Iedereen heeft het ons gezegd, en ze zeggen het nu nog altijd: “je leven gaat helemaal veranderen, niets zal nog hetzelfde zijn, etc..”
Aan al deze mensen kan ik zeggen: “ja, dat weten we”, maar voor iedereen die afgeschrikt wordt door uitspraken als deze wil ik daar graag aan toe voegen: “en ik zou het niet anders willen”. Want zie je, ook al wordt alles anders, en gooi je opeens je hele leven over een andere boeg, toch wordt alles beter. Heel je leven, alles wat je doet draait om het kleine hummeltje dat in jou zorg gegeven is, en de voldoening die je daar uit haalt, alsook de levenslessen die je leert zijn de moeite waard. En af en toe kom je jezelf eens tegen, maar na dergelijke ontmoetingen voel mij ik me steeds een beter, wijzere persoon en ik hoop dat ik voor Abeltje de vader kan zijn die hij nodig heeft.
Oh, en hij heeft deze week ook voor het eerst gelachen met echte pretoogjes \o/ De trots die je dan voelt kan je niet beschrijven maar het laat elk ander ongemak futiel lijken.
In het bad, bad, bad
Word ik nat, nat, nat
In het bad word ik spitter spetter nat
En ik zeep me in
Van m’n tenen tot m’n kin
Tot ik een zeepsopkindje ben
Tot ik een zeepsopkindje ben
Als je dit leest vanop facebook, klik dan even door om de foto’s te zien.
]]>
16 dagen geleden werd onze zoon Abel geboren. Een klein wonder met grote veranderingen. Beseffen dat dit voor altijd onze zoon is, dat wij voor altijd zijn ouders zijn met de bijhorende verantwoordelijkheid is moeilijk. Kijken naar het kleine ventje in de wieg is zo vertrouwd en toch zo nieuw. De wieg stond hier enkele maanden leeg en kil maar vol verwachting. Nu is ze gevuld met een slapend of verbaasd rondkijkend mensje. Ongelooflijk. Onvatbaar. Je kan het voelen als je er naar kijkt als je er nog maar aan denkt maar toch onbeschrijfelijk. 16 dagen is onze zoon Abel, zo jong en al zoveel veranderd.
Het is echt zalig om mama/papa te zijn. De liefde die stroomt door je lijf voor dat kleine wezentje. De radeloosheid die je voelt als hij schreiend huilt door die vreselijke darmkrampjes en je alles wilt doen om het te laten overgaan maar niets helpt. De fierheid als hij iets nieuws kan. De bevestiging als je jouw partner met hem bezig ziet. De hoop die je koestert voor zijn toekomst in deze wereld. De vraagtekens die je stelt over de komende opvoeding en het ouderschap.
De troost die je vind bij God als je zijn opvoeding en kleine probleempjes met Hem bespreekt en in Zijn handen legt.
]]>
Bij deze een fotootje van ons ventje in zijn wiegje:
We zijn ondertussen aan het einde van Abeltjes 2e levensdag en zoals beloofd breng ik jullie alvast enkele foto’s die na de bevalling genomen zijn. Je kan hiervoor klikken op het vierkantje links (als je geen vierkante foto ziet kan je gaan naar onze website om dit te bekijken.)
En dit is het resultaat 3 dagen later…
Ons Abeltje kwam ter wereld op 22 september 2009 om 10u39 en is een gezonde jongeman van 3.800kg (bij deze het bewijs):
Niels Vandenbussche en Sabrina Lambrecht nemen de taak van peter en meter voor zich.
Bij het zoeken naar een geschikte naam was het voor ons vrij duidelijk dat we een naam wilden met een bijbelse achtergrond. Na 100′en namen te hebben onderzocht hebben we het voor bekeken gehouden tot de dokter ons zei dat het een jongetje zou worden. Toen was de naam opeens overduidelijk en de beslissing snel gevallen. Abel is de jongste zoon van Adam en Eva en zijn naam betekent ‘Adem’. God heeft ons gezegend met een prachtige zoon en het voorbije jaar hebben we Zijn goede adem meer dan eens gevoeld als een warme deken van liefde waarmee Hij ons bedekt.
Meer foto’s en details volgen later, maar op dit moment genieten we van elk moment samen.
Als je ons wil komen bezoeken kan dat zeker, wij liggen tot en met vrijdag in het Maria Middelares ziekenhuis te Gent. Je kan ons vinden op de materniteit kamer 14. Gelieve wel een seintje te geven op voorhand zodat we niet overdonderd worden. We zijn alledrie heel erg vermoeid en we willen eenieder zo goed mogelijk ontvangen.
Een seintje geven kan via +32 497 21 33 04 (GSM Bram)
De babylijst ligt bij Dreambaby en kan geraadpleegd worden in elke Dreamland winkel of via het internet (http://giftlist.dreambaby.be/giftlist/index.jsp). Ons lijstnummer is 155519 en het wachtwoord is EWA4939
]]>
Aftellen…Hoe doe je dat?
Hoe doe je dat als je niet weet waar het einde is?
Je wacht,
en wacht,
en wacht terwijl je aftelt tot… volgende week? morgen? vanavond?
Het balkje hier boven schuift elke dag een beetje op, elke dag een beetje dichter naar het einde. En toch, weet zelfs dat balkje niet wanneer het zo ver is.
Ik ben het wachten moe, ik ben de spanning moe, ik wil ons wondertje ook in men armen houden, genieten van de eerste momenten met ons drieëen. We zeggen wel “nog 10 dagen” maar eigenlijk hebben we geen idee? Wat zeg je over 10 dagen, als je nog aan het wachten bent?
Waarop wacht je nog? Mama & papa hebben toch alles klaargemaakt? Je kamertje is geschilderd, gemonteerd en gevuld met liefde. Je ‘kakmentjes’ zijn voorbereid en de envlopjes zijn geprint. Mama haar valiesje ligt al klaar in de auto, en papa heeft zijn instructies gekregen. Je kleertjes hangen nog ongebruikt in de kast, ook zij wachten, op jou.
Wanneer kom je dan?
Kom je morgen?
Volgende week?
Vandaag?
Wanneer je ook komt, weet dat wij er klaar voor zijn.
Kom als je wilt,
wij wachten op jou alleen.
Zondag middag was het de eerste zondag van het nieuwe werkjaar en traditiegetrouw wordt dit gevierd met een gemeentestartdag. De hele namiddag was gevuld met optredens, sketches, spelletjes en lekker eten. Een gezellige tijd samen hebben en elkaar beter leren kennen stond centraal. Ik heb mij de hele middag mogen uitleven met mijn camera en de resultaten kan je hier terugvinden.
]]>Vorige week werd mijn schoon-nichtje Sarah 18 jaar, en traditiegetrouw werd haar verjaardag gevierd met een spetterend feestje. Ter ere van haar 18e verjaardag was het feestje zo mogelijk nog spetterender en om dit allemaal vast te leggen had ze mij gevraagd om fotograaf van dienst te zijn.
De resultaten daarvan kan u bekijken door te klikken op de foto links.
Ik heb Sarah de dag nadien meegenomen naar de Strobist Workshop in Deinze om model te spelen voor ons, de resultaten daarvan, en deze van ons tripje naar Doel enkele weken eerder had u nog tegoed, dus bij deze:
]]>
>> Klik op de foto voor een grotere versie…
]]>